Op mijn manier

Alan wist dat hij slechts enkele weken had om zijn uitvaart te regelen. Hij vroeg mij om samen naar zijn plan te kijken zodat zijn partner Jenny zich geen zorgen hoefde te maken.

 

" Ik wil geen grootse bedoening. Alles wat ik wil is een kleine herdenking aan het strand: een paar verhalen over mijn leven en Jenny, die namens mij een toast uitbrengt op mijn vrienden. Vervolgens, met mijn motor kameraden, een laatste rit over de snelweg op weg naar mijn eindbestemming".

 

Het enige dat hij nog niet had kunnen regelen was zijn eigen kist. Alan had altijd al lak aan tradities gehad en een traditionele uitvaartkist paste gewoon niet bij hem.

 

Op voorhand al wetende dat het niet goed genoeg zou zijn toonde ik Alan een aantal ontwerpen. Jenny was bezorgd want ze wist dat dit voor hem, voor zijn innerlijke rust, een punt was wat goed moest zijn en bij hem moest passen. Het moest immers op zijn manier.
Toen ik het ontwerp: Open Road vond wist ik dat ik gevonden had waar hij al zo lang naar op zoek was.

 

s'Avonds laat ben ik nog naar hem toegegaan en heb hem het design laten zien. ook voegde ik er nog aan toe dat we een Harley konden gebruiken voor zijn laatste reis.

 

Hij keek naar het ontwerp en draaide zich om naar mij en Jenny en zei:

"Het is goed zo.... nu kan ik gaan"
door Chris, medewerker in de palliatieve zorg